مارکوپولو منصور ضابطیان رو هم خوندم و با اینکه به تک سفرنامه هاش بیشتر علاقه دارم ولی کلا نویسندگی جذاب و مدل جدیدش آدمو میخکوب کتاباش میکنه. درست مثل مسکن روان واسه مغز پر تلاطمم میشه و برای مدت زمان کمی احساس آرامش میکنم.
هر جمعه هم با قسمت جدید پلاریبس شگفت زده میشم و به طرز عجیبی با کارول همزاد پنداری میکنم و گاهی حس میکنم سریال واسه شخص من ساخته شده.
پ.ن : آرامش مغز و سلامت روان نعمتیه که حتی یک لحظه داشتنش ميليارد ها تومن می ارزه. دوست دارم بیشتر قدر لحظاتی که روانم حالش خوبه رو بدونم چون کم پیش میاد و آرزومه مثل منصور ضابطیان بدون توجه به هزارتا حاشیه کم اهمیت و گره های مسخره مغزی شروع کنم به سفر کردن